Helgin sem flaug

Þá er kominn mánudagur, ótrúlegt hvað tíminn flýgur nú áfram!

Höfum verið svo jóladuglegar hérna megin að það er næstum því vandræðalegt að tala um það. Drifkarfturinn er jólamágan, komin í blússandi jólagír og keyrir þetta áfram sem er aldeilis ágætt! Föstudagurinn fór í piparkökuhúsbyggingu! Nú fyrir þá sem ekki hafa prófað þá er slík framkvæmd ekkert grín og gekk þetta eigi áfallalaust fyrir sig. Meðal annars varð strompur skakkur og smávægileg brunasár með sjóðheitt sykurlímið. En ánægðar erum við með afraksturinn og segjum húrra fyrir okkur. Piparkökuhúsið okkar er svo yndislega jólalegt og þó það fari kannski ekki á sýningu í Smáralindinni þá er það einkar fallegt og heimilislegt.

Á laugardaginn rifum við okkur á fætur snemma til að skottast með lestinni til Varberg. Stefnan var tekin heim til frænku mágu til að BAKA. Að þessu sinni voru það laufabrauð og kleinur. Þvílíka fjöldaframleiðslan sem fór í gang að halda mætti að við hefðum í huga að opna verksmiðju! Komum svo glaðar heim um kvöldmatarleyti með ótrúlega mikið af laufabrauði og risapoka af kleinum. Ó gleði!

Gleðilegan 1. í aðventu!

Og síðan kom vetur

Vetur konungur hefur tekið Gautaborg í faðm sinn og kreistir full fast fyrir minn smekk enda kulvís með meiru. Geng hér um bæ í eins mörgum sokkabuxum og ég kemst upp með og ekki eru peysurnar færri en samt sem áður skelf ég eins og hrísla. Árans fjárans!
Höfum átt frekar rólega góða daga uppá síðkastið í góðra vinahópi og í smá ferðalögum. Heilmikið fjör. Matarboð hinu megin í bænum hjá Gunna, Krissu og Brynhildi. Íslenskt lambalæri eins og það gerist best og búsbúsbús! Bæjarferðir þar sem kíkt var í búðir, Dauðasafnið (að venju) og afmælisferð til Varberg.

Lentum einmitt í mjög skemmtilegri lífreynslu þar sem við biðum eftir lestinni heim frá Varberg. Biðum þar á stöðinni með nokkrum af rónum bæjarins. Einum leist svo vel á þetta tríó sem við vorum (mága, litli og stóri rauðhaus) að hann vildi endilega bjóða okkur uppá bjór. Ekki minnkaði ágangur hans er hann heyrði að við værum frá Íslandi og þá lá við að hann henti bjórnum í okkur því alvöru Íslendingar færu ekki að hafna bjór. Höfnuðu við þó, honum til mikilla vonbrigða. Finnst mér þetta sýna vel hversu vinalegir Svíar eru, meira segja rónarnir reyna að bjóða manni uppá bjór.

Enn meira fjör á næstunni enda laufabrauðsgerð að detta í gang og faðir Nielsen og kona hans ætla að koma og heimsækja Poetgötuna. Ó hve spennt bíðum við í glugganum.

Meira af dauðanum

Ég er ansi hrædd um að ef litli rauðhaus fer ekki að komast á leikskóla þá eigi hún eftir að enda sem heldur undarlegt barn með skringileg áhugamál (og það er eiginlega ekki hægt að kenna mér um það). Sem gott dæmi um þetta þá fór litli rauðhaus og faðir hennar í göngutúr, löbbuðu meðal annars framhjá kirkjunni okkar. Barnið varð heldur kát og heimtaði að faðir hennar kæmi með sér að skoða dána fólkið...

Ég ætla samt að hafa það meira á lifandi dagskrá á næstunni...

Að öðru...
Fyrir nokkrum árum síðan þá var ég á ferðalagi um Indland ásamt Auði vinkonu, var þetta hin skemmtilegasta ferð og lentum við í ótrúlegustu ævintýrum. Eitt sem var líka merkilegt var hvað við vöktum mikla athygli hvert sem við fórum. Oft stoppaði fólk og hrópaði og benti, meira segja voru ansi margir svo kræfir að mynda okkur, ýmist á "laun" eða stilltu sér upp við hliðiná okkur. Yfirleitt lét maður þetta nú ekki á sig fá en stundum var þetta pirrandi. Nú af öllum stöðum þá upplifði ég þetta aftur í dag hérna í sjálfri Gautaborginni. Sat í rólegheitum á kaffihúsi að lesa þegar það sest maður við hliðiná mér. Nú það væri ekki frásögufærandi nema fyrir þær sakir að maðurinn glápti stöðugt á mig, rak upp hrossahlátur og skrifaði eitthvað í litla bók sem hann hafði meðferðis. Til að byrja skipti ég mér ekkert af honum en hálftíma seinna af þessum geðsýkis hestahlátri þá fór ég að verða nett paranojuð um að ég væri með köku á hausnum eða kaffiskegg upp á enni. Eftir að hafa fullvissað mig um að svo var ekki þá ákvað ég bara að púlla Indlandssvipinn minn á þetta "mér er alveg sama en er líka svolítið pirruð á þér-svipinn". Líkt og í Indlandi þá hafði þetta engin áhrif þannig eftir kaffibollann þá lét ég mig bara hverfa. Sver það, maðurinn klappaði þegar ég fór...

Liseberg í allri sinni jóladýrð

Við erum farin markvisst að vinna í því að koma okkur í jólaskapið. Nú til að tryggja að við værum á réttu róli skelltum við okkur í jólaopnun Liseberg. Meðal þess sem er á boðstólum fram að jólum eru markaðir, bæði matar og dót, jólaljós, risa ljósajólatré, jólasveinn (sem við reyndar hittum og hann er ca 15 ára með skegg..) og lítið jóladýraland. Jóladýr myndu þá vera hreindýr, geitur, hænur og að sjálfsögðu kanínur!
Þetta var hin mesta skemmtun og ég er ekki frá því að jólin hafi streymt inní litlu fjölskylduna hérna í Gautaborg. Hittum meðal annars Gunna, Krissu og Brynhildi og saman örkuðum við um garðinn og sögðum "úúúúaaaaaaa..." yfir öllu því fallega og jólalega sem við sáum. Mér tókst að smakka ótrúlega mikið af mat (nú enda þekktur hámari...) meðal annars reykt hreindýr og elg, elgpylsu (sem ég þarf ekkert að smakka aftur), djúpsteikta vöfflustrimla með kanilsykri, unaðs súkkulaði með koníaksrjóma, alls kyns marsípan og síðast en ekki síst, alvöru bratwurst!

Horfðum á flotta skautasýningu þar sem Lisebergs-kanína renndi sér um með vinum sínum. Til að toppa stemmuna þá var kveikt á stóra ljósjólatrénu með viðhöfn, 3 rakettur. Sem var aldeilis glæsilegt. Enduðum þetta stórgóða kvöld á því að borða á austurrísku veitingahúsi í Liseberg með live tónlist og det hele. Brynhildur og litli rauðhaus töpuðu sér á dansgólfinu með einkar skemmtilegum og nútímalegum danssporum. Frábær dagur með skemmtilegu fólki, lífið gerist nú ekki betra!

Aðrar skemmtilegar fréttir, stóri rauðhaus gerðist svo djarfur að fjárfesta í nýju glæsigrip í formi tölvu og hafa rauðhausarnir tveir verið mikið í því að prófa allar nýjungarnar sem hún hefur uppá að bjóða.....

Frænka=óskilgreint

Rauðhausarnir tveir voru að ræða saman og barst þá talið meðal annars að því að vera kona eða stelpa. Litli rauðhaus er með flest alla hluti á hreinu og meðal annars þetta...
Beinist talið að móður litla rauðhauss og jú litla var alveg með það á hreinu að mamma sín væri kona og taldi upp nokkrar vinkonur móður sinnar sem myndu líka flokkast sem konur. Beindist talið því næst að lita rauðhaus sem tilkynnti þeim stóra glöð að hún sjálf flokkaðist svo sannarlega undir stelpu. Þá var komið að því mikilvægasta...stóri rauðhaus leit djúpt í augu hins litla og spurði, uppá von og óvon, hvað hún flokkaðist sem? Litli rauðhaus var svo með svarið á hreinu og hrópaði kát: "Þú ert FRÆNKA!"

Ó gleðin, laus við konustimpilinn í bili!

Saltholmen,Slotskogen og fleiri góðir hlutir sem byrja á s

Frænkur héldu í ævintýraferð í dag (samt ekki til að sjá hestinn kúka) og tókum við sporvagn númer 11 alla leið til Saltholmen. Það er svona baðstaður Gautara og einnig leiðin út í eyjurnar hérna fyrir utan Gautaborg. Voru rauðhausarnir vopnaðir nesti og báðar í nýlegum skóm. Kalt í veðri en víkingarnir létu það ekki á sig fá. Vel klæddar og til í slaginn. Klifum fjall (eða smá hól, fer eftir hæð og aldri hvernig þetta er metið) þar sem hádegisverður var snæddur með útsýni yfir víkina. Einstaklega fallegt og skemmtilegt. Ákváðum þaðan að skella okkur bara í siglingu um eyjarna, skoða hvort það væri eitthvað varið í þetta. Held ég geti alveg lofað því að þetta er eitthvað sem við skoðum aftur.

Þar sem ævintýraþránni var ekki alveg fullnægt eftir Saltholmen ferðina ákváðum við að koma við í Slotskogen á leiðinni heim. Slotskogen er stórt útivistarsvæði í Gautaborg, þar eru alls konar leikvellir, hægt að fara í heljarinnar pikknikk (næsta vor já takk), Dauðasafnið fræga er staðsett þar og hægt að kíkja í dýragarð þar sem það eru meðal annars (lifandi) mörgæsir, elgir og kindur, vúbbvúbb. Rauðhausar ákváðu að þessu sinni að fara á leikvöllinn. Stór rauðhaus er á þeirri skoðun að Svíar eru í því að ala einungis upp geimfara og áhættuleikara. Þessir rólóar eru ekkert til að gera grín að. Barnið skellti sér í 7 km langa rennibraut og kom heilt niður. Klifurtækið hins vegar fór ekki eins vel og endaði hún á því að smakka smá sand.

Ævintýri stór og smá

Rétt fyrir ofan hverfið okkar er leikskóli/sveitabær. Sveitabæjarhlutinn er opinn fyrir alla  alla daga þannig við litli rauðhaus leggjum ansi oft leið okkar þangað. Nú auðvitað til að skoða lifandi dýrin. Er þetta hin mesta skemmtun fyrir okkur báðar enda miklir dýraáhugamenn. Þar höfum við tvær kýr, geitur, kindur, kanínur, naggrísi, svín og tvo hesta.  Nú áðan bauð stóri rauðhaus þeim litla að koma með sér í ævintýraferð og sú litla gekk til af spenningi og sagði: “Já og sjáum hestinn kúka” Já hin fögru dýr geta aldeilis haldið okkur hressum.

Dauðasafnið vakti svo mikla lukku um daginn og virðast öll hin löngu látnu og uppstoppuðu dýr ekki hafa haft varanleg slæm áhrif á litla rauðhaus. Þannig að við skelltum okkur aftur þangað. Nú til að skoða þau betur og leika okkur í leikhorninu. Litli rauðhaus hafði enn meira gaman að þessu en í fyrra skiptið og vakti þá kengúran einkar mest lukku. Vildi litli rauðhaus meina að kengúran væri alveg eins og móðir sín, báðar með börnin í maganum. Ekki amaleg liking það!

Heimsóttum nytjamarkaði í dag og nældi stóri rauðhaus sér í einstalega fallegan ömmulampa, ó gleðin!