Meira af dauðanum

Ég er ansi hrædd um að ef litli rauðhaus fer ekki að komast á leikskóla þá eigi hún eftir að enda sem heldur undarlegt barn með skringileg áhugamál (og það er eiginlega ekki hægt að kenna mér um það). Sem gott dæmi um þetta þá fór litli rauðhaus og faðir hennar í göngutúr, löbbuðu meðal annars framhjá kirkjunni okkar. Barnið varð heldur kát og heimtaði að faðir hennar kæmi með sér að skoða dána fólkið...

Ég ætla samt að hafa það meira á lifandi dagskrá á næstunni...

Að öðru...
Fyrir nokkrum árum síðan þá var ég á ferðalagi um Indland ásamt Auði vinkonu, var þetta hin skemmtilegasta ferð og lentum við í ótrúlegustu ævintýrum. Eitt sem var líka merkilegt var hvað við vöktum mikla athygli hvert sem við fórum. Oft stoppaði fólk og hrópaði og benti, meira segja voru ansi margir svo kræfir að mynda okkur, ýmist á "laun" eða stilltu sér upp við hliðiná okkur. Yfirleitt lét maður þetta nú ekki á sig fá en stundum var þetta pirrandi. Nú af öllum stöðum þá upplifði ég þetta aftur í dag hérna í sjálfri Gautaborginni. Sat í rólegheitum á kaffihúsi að lesa þegar það sest maður við hliðiná mér. Nú það væri ekki frásögufærandi nema fyrir þær sakir að maðurinn glápti stöðugt á mig, rak upp hrossahlátur og skrifaði eitthvað í litla bók sem hann hafði meðferðis. Til að byrja skipti ég mér ekkert af honum en hálftíma seinna af þessum geðsýkis hestahlátri þá fór ég að verða nett paranojuð um að ég væri með köku á hausnum eða kaffiskegg upp á enni. Eftir að hafa fullvissað mig um að svo var ekki þá ákvað ég bara að púlla Indlandssvipinn minn á þetta "mér er alveg sama en er líka svolítið pirruð á þér-svipinn". Líkt og í Indlandi þá hafði þetta engin áhrif þannig eftir kaffibollann þá lét ég mig bara hverfa. Sver það, maðurinn klappaði þegar ég fór...